Σάββατο, 16 Οκτ 2021

«Όταν οι λίγοι αποφασίσουν να πεθάνουν και πάρουν αυτήν την απόφαση, λίγες φορές χάνουν και πολλές φορές κερδίζουν».

Κείμενο: Μαρίκα Συμεωνίδου

25 Μαρτίου 2021 - Η 200ή επέτειο της επανάστασης των Ελλήνων κατά του τουρκικού ζυγού. Υπάρχουν στη ζωή του Έθνους πολλά σημαντικά γεγονότα, που αποτελούν σταθμούς στην Ιστορία. Ένας ένδοξος σταθμός είναι το ΄21.

Θα πρέπει να αναρωτηθούμε πού οφείλονται τόσες νίκες, τόσα λαμπρά κατορθώματα σ' ένα αγώνα που ξεκίνησε χωρίς οργάνωση, χωρίς εφόδια, χωρίς χρήματα, χωρίς μεγάλη δύναμη στρατού, χωρίς ξένη βοήθεια.

Στις 29 Μαΐου του 1453 η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς που την πολιορκούσαν οδήγησε σε σχεδόν 4 αιώνες σκλαβιάς όχι μόνο των Ελλήνων αλλά κι άλλων Βαλκανικών λαών. Η Ελληνική Γλώσσα, η παράδοση και η Θρησκεία κράτησε την ελληνικότητα ζωντανή αυτούς τους αιώνες. Στις 25 Μαρτίου το 1821 ξεκίνησε ο απελευθερωτικός αγώνας των υπόδουλων Ελλήνων στην Πελοπόννησο, για να είμαστε όμως ακριβείς η επανάσταση είχε ήδη ξεκινήσει από τον Φεβρουάριο του 1821 με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τους Ιερολοχίτες του, ένας αντιπερισπασμός και μία θυσία προκειμένου να ετοιμαστούν στην Πελοπόννησο για το μεγάλο ξεσηκωμό, παρόλο που τον 19ο αιώνα κάθε άλλο παρά ευνοϊκές ήταν οι συνθήκες για οποιοδήποτε επαναστατικό κίνημα στην Ευρώπη. Ένας αγώνας ο οποίος προετοιμαζόταν επί δεκαετίες με πολύ σημαντική τη συμβολή των Ελλήνων λόγιων του εξωτερικού. Η ελευθερία είναι αναμφισβήτητο και αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα. Είναι χρέος κάθε ανθρώπου να τη σέβεται και να την υπερασπίζεται. Διότι μόνο μέσα από ελεύθερους λαούς προάγεται η δημοκρατία και μόνο μέσα από στη δημοκρατία γεννιούνται ελεύθεροι άνθρωποι. Άνθρωποι που γνωρίζουν και προασπίζονται το δικαίωμα όλων στην ισότητα, την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη. Διότι «Όποιος Ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά» όπως αναφέρει ο Ρήγας Φεραίος.

Γνωρίζουμε τον μεγάλο Στρατηγό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον γενναίο Αθανάσιο Διάκο, τον δυναμικό Καραϊσκάκη, την καπετάνισσα Λασκαρίνα-Μπουμπουλίνα, τον θαρραλέο Κανάρη, κι άλλους πολλούς ήρωες του 21, αλλά κυρίως πρέπει να καταλάβουμε πως την ιστορία την έγραψε ο ανώνυμος ελληνικός λαός, τα ανώνυμα παλικάρια του 21, που πολέμησαν και σκοτώθηκαν για την Ανάσταση του Γένους.

Οι Έλληνες αγωνιστές με μηδαμινά υλικά εφόδια αλλά πλημμυρισμένοι από το πάθος για την ελευθερία την ύψιστη αυτή αρετή ξεκινούν τον επαναστατικό αγώνα. Οι νίκες ολοένα και πληθαίνουν δυναμώνοντας την αυτοπεποίθηση του ελληνικού λαού και οπλίζοντάς τον με αισιοδοξία και αποφασιστικότητα. Γράφονται σελίδες ένδοξες της ιστορίας μας Άλωση της Τριπολιτσάς, Δερβενάκια, αλλά και θυσίες στην Αλαμάνα, στη Γραβιά, στο Μεσολόγγι, στα Ψαρά, στο Σούλι, στη Χίο. Οι Ευρωπαίοι αρχίζουν πια να βλέπουν με συμπάθεια τον ελληνικό ξεσηκωμό. Στέλνουν χρήματα και εφόδια, έρχονται οι ίδιοι σαν φιλέλληνες να πολεμήσουν στο πλευρό μας.

Θα πρέπει να αναρωτηθούμε πού οφείλονται τόσες νίκες, τόσα λαμπρά κατορθώματα σ' ένα αγώνα που ξεκίνησε χωρίς οργάνωση, χωρίς εφόδια, χωρίς χρήματα, χωρίς μεγάλη δύναμη στρατού, χωρίς ξένη βοήθεια. Πολύ σοφά το εξηγεί ο μεγάλος αγωνιστής Μακρυγιάννης:

«Όταν οι λίγοι αποφασίσουν να πεθάνουν και πάρουν αυτήν την απόφαση, λίγες φορές χάνουν και πολλές φορές κερδίζουν».

Γνωρίζουμε τον μεγάλο Στρατηγό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον γενναίο Αθανάσιο Διάκο, τον δυναμικό Καραϊσκάκη, την καπετάνισσα Λασκαρίνα-Μπουμπουλίνα, τον θαρραλέο Κανάρη, κι άλλους πολλούς ήρωες του 21, αλλά κυρίως πρέπει να καταλάβουμε πως την ιστορία την έγραψε ο ανώνυμος ελληνικός λαός, τα ανώνυμα παλικάρια του 21, που πολέμησαν και σκοτώθηκαν για την Ανάσταση του Γένους. Όπως λέει ο Ανδρέας Κάλβος «ΘΕΛΕΙ Αρετήν και τόλμη η Ελευθερία», όμως δε θα τελειώσω τη μνήμη μου με αυτό που Θέλει αλλά με αυτό που γίνεται «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» του Διονύσιου Σολομού, ένας Ύμνος επίγνωσης της δύσκολής κατάστασης αλλά και της συνειδητοποίησης πώς μέσα από το Θάνατο κερδίζεται η ζωή πολλές φορές.

«Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει·
Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει·
Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:
«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ' έχω γω στο χέρι;
Οπού συ μου 'γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει».

Η Μαρίκα Συμεωνίδου γεννήθηκε στον Πειραιά (1972), είναι πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχει δύο μεταπτυχιακούς τίτλους στην Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο του Σάρεϊ και την Εξέλιξη του παιδιού από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Εργάζεται στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Έχει γράψει τις ποιητικές συλλογές "Με τα μάτια των άλλων" (εκδόσεις Γαβριηλίδης), "Πλάνη 18" (εκδόσεις Μανδραγόρας) και "Παράξενη εξήγηση 22" (Γαβριηλίδης). Επίσης διηγήματα με τίτλο "Ζωή" (εκδόσεις Γαβριηλίδης). Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά όπως η "Ποιητική", "Φρέαρ", "Παρέμβαση" και μεταφράσεις της όπως και ποιήματα της στο "Unfollow" και στο "Οροπέδιο".

Back To Top

Like what you see?

Hit the buttons below to follow us, you won't regret it...